“Kadına yönelik şiddet toplumsal bir olgudur. Haber verecek gücü bulan bir kadın bulursak onu dinlememiz lazım, çünkü o kadın ihbar etme adımını atmak için saçını yolacak cesareti toplamıştır. Çünkü o şey ortaya çıkarsa, yani birlikte yaşadığı kocası, partneri veya erkek arkadaşı öğrenirse sonunun geleceğini biliyor. Ve bu, bırakın daha öncesini, bu kadınların öldürüldüğüne dair haberler çıktıktan sonra bile oluyor. Haber vermeye cesaretimiz yoktu, çok korktuk.” Bölüm böyle başlıyor. Bir kez daha İle ilgili Luca Casadei davasına adanmış Alex18 yaşındayken annesini savunmak için kendisine şiddet uygulayan babasını öldüren genç adam (şimdi temyizde altı yıl iki ay yirmi gün hapis cezasına çarptırıldı ve meşru müdafaadan verilen beraat kararı birinci dereceden bozuldu). Podcast önümüzdeki Cuma gününden itibaren tüm Gedi platformlarında mevcut olacak.
Çocukluğunda yediği ilk tekme, temeli gizlenmiş bir darbenin izlerini gösterme korkusu, babasının çığlıkları ve tehditleri arasında yıllarca yaşadığı, karısına karşı kıskançlık takıntısı yaşadığı kabus: Alex’in hayatı boyunca misyonu Hayatı, artık günlük hale gelen pek çok tartışmadan birinde öldürüleceği korkusuyla annesi için bir “koruma” görevi yapmaktı. Arkadaşlarının başına gelenleri ise şöyle anlatıyor: “Biz evde, hakimin ceza vermediği bir ihtiyati rejim altında yaşıyorduk.” Ve podcast’te bir buçuk saat boyunca hikayesini, gerçeğini, kabus dolu çocukluğunu anlatıyor. Kim olduğunu açıkladı Giuseppe Pompa30 Nisan 2020 akşamı 6 farklı bıçakla 34 bıçak darbesiyle öldüren ebeveyn.
“Üzgünmüsün?” Casadei ona soruyor. “Kesinlikle evet” diye yanıtlayan Alex, görüşme sırasında (davası, genel hafifletici nedenler ve provokasyon uygulayabilmek için Konseyin kararını beklerken verilmişti) hâlâ beraat etmeyi umuyor. “Kimseye asla söylemediğim şey, ailenizi kurtarmak için babanızı öldürmenin yükünü omuzlarınızda taşımanın gerçekten zor olduğudur. Gerçekten çok büyük bir yük. Şu anda 22 yaşındayım ve tüm hayatımı bu kiloyla geçiremeyecek kadar gencim. Hukuki açıdan değil, psikolojik açıdan müebbet hapis cezası aldığımı söylüyorum.”
Loris Pompa mahkumiyet kararının ardından “Bu adil değil, Alex hayatımızı kurtardı” dedi.
Bu arada babasının Pompa soyadını bırakıp annesinin Cotoia soyadını alan çocuk, hapishaneye dönebileceğini biliyor: “Kaybettiğim zamana üzülürdüm, ilişkiler ve ilişkiler: gerçekten kötü olurdu, zaman kaybı olurdu, kanatlarımı kesmek olurdu. Ayrıca hayata açım ve bunu daha önce yapamadığım için.” Şimdi, yargıçların suçlu kararıyla birlikte olasılık daha da somutlaştı: Hapis cezasının bir kısmını zaten çekmiş olduğundan, bir yıldan az bir süre hücrede kalacaktı. Ama önce Yargıtay’dan karar çıkmasını beklemeliyiz. “Ceza kesinleşene kadar – diye açıklıyor çocuk, hapse girmeyeceğim ve evde kalacağım”. Collegno’da yaşadığı ve babasını öldürdüğü evde. “Yaptığım psikoterapi sayesinde ben de oraya dönüp yaşamaya başladım”.
Podcast, sürekli bir terör ikliminin hüküm sürdüğü, kendisinin ve erkek kardeşinin babalarının “patlamak üzere olduğunu” bildikleri bekleme anlarına ve “o zamana kadar şiddetin serbest bırakıldığı anlara” bölünmüş, o eve yapılan bir yolculuktur. bitkin değildin ve o bunun yeterli olduğuna karar verdi.” “Seni boynundan yakalar ve sıkıca sıkardı: Bende izler vardı ve onları fondötenle kaplardım” diye açıklıyor. “Bazen kemeri de kullanıyor, sonra gidip bıçakları alıp tehdit ediyordu.” Çocuk, “Neden bunu hiç bildirmediniz?” sorusuna şu yanıtı veriyor: “Korktuk. Bize, ‘Polis zamanında gelmeyecek, aramanın bir anlamı yok, zamanında gelmezler ve hepinizi ölü bulurlar… Sizi parçalara ayıracağım’ dedi”.
Çocukluğunda yediği ilk tekme, temeli gizlenmiş bir darbenin izlerini gösterme korkusu, babasının çığlıkları ve tehditleri arasında yıllarca yaşadığı, karısına karşı kıskançlık takıntısı yaşadığı kabus: Alex’in hayatı boyunca misyonu Hayatı, artık günlük hale gelen pek çok tartışmadan birinde öldürüleceği korkusuyla annesi için bir “koruma” görevi yapmaktı. Arkadaşlarının başına gelenleri ise şöyle anlatıyor: “Biz evde, hakimin ceza vermediği bir ihtiyati rejim altında yaşıyorduk.” Ve podcast’te bir buçuk saat boyunca hikayesini, gerçeğini, kabus dolu çocukluğunu anlatıyor. Kim olduğunu açıkladı Giuseppe Pompa30 Nisan 2020 akşamı 6 farklı bıçakla 34 bıçak darbesiyle öldüren ebeveyn.
“Üzgünmüsün?” Casadei ona soruyor. “Kesinlikle evet” diye yanıtlayan Alex, görüşme sırasında (davası, genel hafifletici nedenler ve provokasyon uygulayabilmek için Konseyin kararını beklerken verilmişti) hâlâ beraat etmeyi umuyor. “Kimseye asla söylemediğim şey, ailenizi kurtarmak için babanızı öldürmenin yükünü omuzlarınızda taşımanın gerçekten zor olduğudur. Gerçekten çok büyük bir yük. Şu anda 22 yaşındayım ve tüm hayatımı bu kiloyla geçiremeyecek kadar gencim. Hukuki açıdan değil, psikolojik açıdan müebbet hapis cezası aldığımı söylüyorum.”
Loris Pompa mahkumiyet kararının ardından “Bu adil değil, Alex hayatımızı kurtardı” dedi.
Bu arada babasının Pompa soyadını bırakıp annesinin Cotoia soyadını alan çocuk, hapishaneye dönebileceğini biliyor: “Kaybettiğim zamana üzülürdüm, ilişkiler ve ilişkiler: gerçekten kötü olurdu, zaman kaybı olurdu, kanatlarımı kesmek olurdu. Ayrıca hayata açım ve bunu daha önce yapamadığım için.” Şimdi, yargıçların suçlu kararıyla birlikte olasılık daha da somutlaştı: Hapis cezasının bir kısmını zaten çekmiş olduğundan, bir yıldan az bir süre hücrede kalacaktı. Ama önce Yargıtay’dan karar çıkmasını beklemeliyiz. “Ceza kesinleşene kadar – diye açıklıyor çocuk, hapse girmeyeceğim ve evde kalacağım”. Collegno’da yaşadığı ve babasını öldürdüğü evde. “Yaptığım psikoterapi sayesinde ben de oraya dönüp yaşamaya başladım”.
Podcast, sürekli bir terör ikliminin hüküm sürdüğü, kendisinin ve erkek kardeşinin babalarının “patlamak üzere olduğunu” bildikleri bekleme anlarına ve “o zamana kadar şiddetin serbest bırakıldığı anlara” bölünmüş, o eve yapılan bir yolculuktur. bitkin değildin ve o bunun yeterli olduğuna karar verdi.” “Seni boynundan yakalar ve sıkıca sıkardı: Bende izler vardı ve onları fondötenle kaplardım” diye açıklıyor. “Bazen kemeri de kullanıyor, sonra gidip bıçakları alıp tehdit ediyordu.” Çocuk, “Neden bunu hiç bildirmediniz?” sorusuna şu yanıtı veriyor: “Korktuk. Bize, ‘Polis zamanında gelmeyecek, aramanın bir anlamı yok, zamanında gelmezler ve hepinizi ölü bulurlar… Sizi parçalara ayıracağım’ dedi”.