Finalde Ege izleri
Futbolda, sevgili federasyonumuz yıllardır dürtüklenip durulan lakin her dokunuşta daha kaosa düşen yabancı sayısı ile uğraşıyor. Siyasi baskılara göğüs germek ismine bir apar topar ligleri tescil ediyor ki, kelamının üzerine kelam söylenemeyecek birileri devreye girmesin. Küme düşme kaldırılıp ortalık bir daha allak bullak olmasın.
Amatörlere ise, aylarca bekledikten daha sonra “isteyen katılsın-istemeyen katılmasın” ciddiyetinde bir seçenekle, sıcağın alnı kabağında maç oynattırıp, bahtlarını 7-8 maçta belirleme fırsatı (!) sunulmuş durumda.
Basketbolda ise Avrupa’nın en büyük kupası Türkiye’ye geldi. tıpkı vakitte 4 farklı kupayı kazanma muvaffakiyetini gösteren birinci kere bu memnunluğu yaşayan bir Türk antrenörün, Ergin Ataman’ın idaresinde.
Seveni var, sevmeyeni var. Fenerlisi var, Galatasaraylısı var. Lakin realite bu. Bir Türk Antrenör birinci kere kazandı kupayı. Çorbada yalnızca yabancıların ve gönülden “devşirme” Larkin yanında oburlarının de tuzu var. Bu harikulade takım ortasında figüran olmaktan epeyce öteye giden, Avrupa’nın yıllanmış pivotlarına, taş üzere savunmalarına baş tutan, rakip pota altını hallaç pamuğu üzere atan Sertaç Şanlı’sı, kritik anlardaki dokunuşlarıyla Doğuş Balbay’ı, patlamaya hazır bekleyen genç tüfekler Buğrahan Tuncer’i, Tolga Geçim’i, Erten Gazi’si ile zafer bir kollektivite eseri…
Gelelim finale… Avrupa’nın sayılı ligleri içinde diye lanse edilen Üstün ING, ismine yakışmayacak, Euroleague play offer’ı Fenerbahçe ismine “skandal” niteliğinde bir dengesizlik ortasında geçti.
Bu kere seyircinin de rol almadığı “trajikomedya” da Efes’e deseydeniz ki (şampiyonluk için üç maçta 40 sayı gerek) tahminen zorlanırdı fakat atardı.
Rahatça 3-0’da biten bir seri, bir çeyrekte 7 sayı atabilen bir grup. Alanda üçlüklerini konuşturacağına, külhanbeyliğini sergileyen Ulusal Grup Kaptanı. Kenarda rakip şakır şakır üçlük atarken, güya açık orta öndeymiş üzere yerleşik zone’da ısrar eden bir kez olsun Dixon’ı denemeyen, Kenan Sipahi’den “vatanı kurtarması”nı bekleyen coach…
Bu Efes’in muvaffakiyetinin yanısıra basketbolumuzun düştüğü aciz durumun da göstergesiydi, adeta.
İster istemez şu soru aklımıza geldi:
Hakemlerin garip, garipten öte Efes – Fener finalini kurgulamaya yönelik olduğunu düşündüğümüz düdükleriyle itelediği, Kokoskov’lu Fenerbahçe yerine, Avrupa Şampiyonlar Ligi ikincisi, Ufuk Sarıcalı Pınar Karşıyaka fazlaca daha fazla yakışmayacak mıydı?
Ligi bir maç haricinde hiç kaybetmeyen Efes’in zaferlerle dolu göğsümüzü kabartan tarih sayfasında tek boyun büktüğü kadro ise bu dönem Aliağa Petkim’i çalıştıracak olan genç coach Can Sevim’in Afyon Belediyespor’u idi.
Finalde Ege yoktu.
Ancak Fenerbahçe’nin aciz imgesi konuşulurken, Efes’in istatistikleri sayılırken Ege’nin izleri vardı.
Son olarak:
Hido Lider kupayı verirken, “Kulüplerin muvaffakiyetinden nemalanmak yerine onların ardında durmayı tercih ettik” dedi.
esasen Özilhan liderin teşekkür konuşmasındaki; “Anadolu Efes Spor Kulübü olarak, hem ülkemizi memleketler arası tertiplerde muvaffakiyetle temsil etmeyi sürdürme tıpkı vakitte altyapı çalışmalarımız ve toplumsal projelerimizle Türk basketboluna ve toplumumuza kıymet katma yolunda var gücümüzle çalışmaya devam ediyoruz” kelamları durumu tüm çıplaklığıyla ortaya koyuyordu.
Her şeyi kulüpler yapmıştı. Bir vakit içinder isminde “Pilsen” olduğu için uzunluk maksadı olan, kapanma etabına dahi gelen Efes artık yeni ismiyle kahraman.
Federasyon ise Şampiyonlar Ligi’nde şampiyonluğa giden Pınar Karşıyaka’ya, rakibi Fenerbahçe Beko da kabul ettiği biçimde erteleme vermiyor, genç ekiple alana çıkmasına göz yumarak gerisinde duruyor (!)
Futbolda, sevgili federasyonumuz yıllardır dürtüklenip durulan lakin her dokunuşta daha kaosa düşen yabancı sayısı ile uğraşıyor. Siyasi baskılara göğüs germek ismine bir apar topar ligleri tescil ediyor ki, kelamının üzerine kelam söylenemeyecek birileri devreye girmesin. Küme düşme kaldırılıp ortalık bir daha allak bullak olmasın.
Amatörlere ise, aylarca bekledikten daha sonra “isteyen katılsın-istemeyen katılmasın” ciddiyetinde bir seçenekle, sıcağın alnı kabağında maç oynattırıp, bahtlarını 7-8 maçta belirleme fırsatı (!) sunulmuş durumda.
Basketbolda ise Avrupa’nın en büyük kupası Türkiye’ye geldi. tıpkı vakitte 4 farklı kupayı kazanma muvaffakiyetini gösteren birinci kere bu memnunluğu yaşayan bir Türk antrenörün, Ergin Ataman’ın idaresinde.
Seveni var, sevmeyeni var. Fenerlisi var, Galatasaraylısı var. Lakin realite bu. Bir Türk Antrenör birinci kere kazandı kupayı. Çorbada yalnızca yabancıların ve gönülden “devşirme” Larkin yanında oburlarının de tuzu var. Bu harikulade takım ortasında figüran olmaktan epeyce öteye giden, Avrupa’nın yıllanmış pivotlarına, taş üzere savunmalarına baş tutan, rakip pota altını hallaç pamuğu üzere atan Sertaç Şanlı’sı, kritik anlardaki dokunuşlarıyla Doğuş Balbay’ı, patlamaya hazır bekleyen genç tüfekler Buğrahan Tuncer’i, Tolga Geçim’i, Erten Gazi’si ile zafer bir kollektivite eseri…
Gelelim finale… Avrupa’nın sayılı ligleri içinde diye lanse edilen Üstün ING, ismine yakışmayacak, Euroleague play offer’ı Fenerbahçe ismine “skandal” niteliğinde bir dengesizlik ortasında geçti.
Bu kere seyircinin de rol almadığı “trajikomedya” da Efes’e deseydeniz ki (şampiyonluk için üç maçta 40 sayı gerek) tahminen zorlanırdı fakat atardı.
Rahatça 3-0’da biten bir seri, bir çeyrekte 7 sayı atabilen bir grup. Alanda üçlüklerini konuşturacağına, külhanbeyliğini sergileyen Ulusal Grup Kaptanı. Kenarda rakip şakır şakır üçlük atarken, güya açık orta öndeymiş üzere yerleşik zone’da ısrar eden bir kez olsun Dixon’ı denemeyen, Kenan Sipahi’den “vatanı kurtarması”nı bekleyen coach…
Bu Efes’in muvaffakiyetinin yanısıra basketbolumuzun düştüğü aciz durumun da göstergesiydi, adeta.
İster istemez şu soru aklımıza geldi:
Hakemlerin garip, garipten öte Efes – Fener finalini kurgulamaya yönelik olduğunu düşündüğümüz düdükleriyle itelediği, Kokoskov’lu Fenerbahçe yerine, Avrupa Şampiyonlar Ligi ikincisi, Ufuk Sarıcalı Pınar Karşıyaka fazlaca daha fazla yakışmayacak mıydı?
Ligi bir maç haricinde hiç kaybetmeyen Efes’in zaferlerle dolu göğsümüzü kabartan tarih sayfasında tek boyun büktüğü kadro ise bu dönem Aliağa Petkim’i çalıştıracak olan genç coach Can Sevim’in Afyon Belediyespor’u idi.
Finalde Ege yoktu.
Ancak Fenerbahçe’nin aciz imgesi konuşulurken, Efes’in istatistikleri sayılırken Ege’nin izleri vardı.
Son olarak:
Hido Lider kupayı verirken, “Kulüplerin muvaffakiyetinden nemalanmak yerine onların ardında durmayı tercih ettik” dedi.
esasen Özilhan liderin teşekkür konuşmasındaki; “Anadolu Efes Spor Kulübü olarak, hem ülkemizi memleketler arası tertiplerde muvaffakiyetle temsil etmeyi sürdürme tıpkı vakitte altyapı çalışmalarımız ve toplumsal projelerimizle Türk basketboluna ve toplumumuza kıymet katma yolunda var gücümüzle çalışmaya devam ediyoruz” kelamları durumu tüm çıplaklığıyla ortaya koyuyordu.
Her şeyi kulüpler yapmıştı. Bir vakit içinder isminde “Pilsen” olduğu için uzunluk maksadı olan, kapanma etabına dahi gelen Efes artık yeni ismiyle kahraman.
Federasyon ise Şampiyonlar Ligi’nde şampiyonluğa giden Pınar Karşıyaka’ya, rakibi Fenerbahçe Beko da kabul ettiği biçimde erteleme vermiyor, genç ekiple alana çıkmasına göz yumarak gerisinde duruyor (!)