İzmir Fuarı eski günlerini arıyor
Kültürpark alanında 1936 yılında düzenlenen birinci İzmir Enternasyonal Fuarı’nın üzerinden 85 yıl geçti.
Ama İzmir Fuarı için eskilerin söylemiş olduği “Nerede o eski fuarlar?” kelamı niçinse hiç düşmedi dillerden…
Bu yılki fuarı ziyaret edince bu kelamların ne kadar haklı olduğuna bir defa daha şahit oldum.
yıllar evvel Cumhurbaşkanı veyahut Başbakanlar tarafınca açılış yapılan fuar, sessiz sedasız ve gösterişsiz bir biçimde devam etmekte malesef.
Sanırım en büyük yanlış, İzmir Enternasyonal Fuarı’nın “Enternasyonal” kimliğini kaybetmesiyle başladı.
30 gün hizmet veren fuar, günümüzde zar güç 10 gün sürmekte.
Milyonlarca kişinin gezdiği İzmir Fuarı, hazırlık periyodunda de kente ekonomik bir hareketlilik kazandırır, esnafın, otellerin, yüzü gülerdi…
Neler yoktu ki evvelden fuarda?
Minik stantlarda satılan oyuncaktan, incik boncuğa, hatıra eşyadan, besin unsurlarına birebir vakitte epeyce ucuz fiyata…
Büfeler, restoranlar, gazinolar, lunapark, gece kulüpleri…
Fuara giren nereye koşturacağını bilemezdi…
Yerli firmaların fuardan elini ayağını çekmesi, fuara katılan yabancı ülkelerin ve bu ülke firmalarının az sayıda temsil edilmesi, günümüzde ise neredeyse temsil oranının sıfıra düşmesi güzelim fuarın cazibesini adeta yok etti.
Büyüklerimizin bizlere masal üzere anlattığı, ünlü sanatkarların akın ettiği başta Ekici Över, Göl ve Manolya üzere gazinoların yerlerinde ise artık yeller esmekte.
Artık ise ne izlenebilir tiyatrolar kaldı geriye ne de bir gazino kültürü…
Koca Fuar” Fast food” üzerine odaklandı.
İzmirliler ve fuarımızı ziyaret eden konuklar; evvelden, Neil Armstrong’u Ay’a indiren kapsülü ve Ay’dan getirilen kaya kesimini gördüğü, uzaya birinci çıkan Gagarin’in fotoğrafı altında kozmonot kıyafetinin birinci kere sergilendiğine şahit olduğu Fuar’da, artık köftecilerin, dürümcülerin olduğunu gözlemliyor.
Yeniliklerin sergilendiği, ailelerin felekten bir gün çaldığı, sevdaların yeşerdiği, tarifsiz hislerin yaşandığı bir yerin göz nazaran gore bu hale gelmesinde de hepimizin cürmü var olağan olarak.
Fuar’ın bu durumuna deva olması için çalıştaylar düzenlenip, üzerinde çalışılmalı diye düşünüyorum.
Devletin de İzmir Fuarı’nı eski şahşalı günlerine döndürmesi için elini taşın altına sokması kaide.
Ülkenin tüm insanlarının Kültürpark’a fuar vakti çocuksu bir heyecan ile koşmasını, aidiyeti, birliği birlikteliği bir daha sağlamak sıkıntı olmasa gerek.
Unutmayın!
Bir gelenektir İzmir Fuarı.
Ve gelenekler millet bağını güçlendiren en değerli unsurlardandır.
Milleti oluşturan yapı taşları içindeki harç pozisyonundaki bu hoşlukların günden güne unutulup kaybolması, bizi biz yapan bu hoşlukların yaşatılması, kültürümüzün gelecek nesillere aktarılması konusunda hepimizin birebir hassasiyeti göstermesi mecburidir.
Gelin elele verelim…
Tahminen fuarı eskisi üzere yapamasak da en azından geleceğe bir umut taşıyalım.
Ne dersiniz?
Kültürpark alanında 1936 yılında düzenlenen birinci İzmir Enternasyonal Fuarı’nın üzerinden 85 yıl geçti.
Ama İzmir Fuarı için eskilerin söylemiş olduği “Nerede o eski fuarlar?” kelamı niçinse hiç düşmedi dillerden…
Bu yılki fuarı ziyaret edince bu kelamların ne kadar haklı olduğuna bir defa daha şahit oldum.
yıllar evvel Cumhurbaşkanı veyahut Başbakanlar tarafınca açılış yapılan fuar, sessiz sedasız ve gösterişsiz bir biçimde devam etmekte malesef.
Sanırım en büyük yanlış, İzmir Enternasyonal Fuarı’nın “Enternasyonal” kimliğini kaybetmesiyle başladı.
30 gün hizmet veren fuar, günümüzde zar güç 10 gün sürmekte.
Milyonlarca kişinin gezdiği İzmir Fuarı, hazırlık periyodunda de kente ekonomik bir hareketlilik kazandırır, esnafın, otellerin, yüzü gülerdi…
Neler yoktu ki evvelden fuarda?
Minik stantlarda satılan oyuncaktan, incik boncuğa, hatıra eşyadan, besin unsurlarına birebir vakitte epeyce ucuz fiyata…
Büfeler, restoranlar, gazinolar, lunapark, gece kulüpleri…
Fuara giren nereye koşturacağını bilemezdi…
Yerli firmaların fuardan elini ayağını çekmesi, fuara katılan yabancı ülkelerin ve bu ülke firmalarının az sayıda temsil edilmesi, günümüzde ise neredeyse temsil oranının sıfıra düşmesi güzelim fuarın cazibesini adeta yok etti.
Büyüklerimizin bizlere masal üzere anlattığı, ünlü sanatkarların akın ettiği başta Ekici Över, Göl ve Manolya üzere gazinoların yerlerinde ise artık yeller esmekte.
Artık ise ne izlenebilir tiyatrolar kaldı geriye ne de bir gazino kültürü…
Koca Fuar” Fast food” üzerine odaklandı.
İzmirliler ve fuarımızı ziyaret eden konuklar; evvelden, Neil Armstrong’u Ay’a indiren kapsülü ve Ay’dan getirilen kaya kesimini gördüğü, uzaya birinci çıkan Gagarin’in fotoğrafı altında kozmonot kıyafetinin birinci kere sergilendiğine şahit olduğu Fuar’da, artık köftecilerin, dürümcülerin olduğunu gözlemliyor.
Yeniliklerin sergilendiği, ailelerin felekten bir gün çaldığı, sevdaların yeşerdiği, tarifsiz hislerin yaşandığı bir yerin göz nazaran gore bu hale gelmesinde de hepimizin cürmü var olağan olarak.
Fuar’ın bu durumuna deva olması için çalıştaylar düzenlenip, üzerinde çalışılmalı diye düşünüyorum.
Devletin de İzmir Fuarı’nı eski şahşalı günlerine döndürmesi için elini taşın altına sokması kaide.
Ülkenin tüm insanlarının Kültürpark’a fuar vakti çocuksu bir heyecan ile koşmasını, aidiyeti, birliği birlikteliği bir daha sağlamak sıkıntı olmasa gerek.
Unutmayın!
Bir gelenektir İzmir Fuarı.
Ve gelenekler millet bağını güçlendiren en değerli unsurlardandır.
Milleti oluşturan yapı taşları içindeki harç pozisyonundaki bu hoşlukların günden güne unutulup kaybolması, bizi biz yapan bu hoşlukların yaşatılması, kültürümüzün gelecek nesillere aktarılması konusunda hepimizin birebir hassasiyeti göstermesi mecburidir.
Gelin elele verelim…
Tahminen fuarı eskisi üzere yapamasak da en azından geleceğe bir umut taşıyalım.
Ne dersiniz?