İzmir Kent Tiyatroları ‘perde’ diyor
İzmir hem Ege’nin tıpkı vakitte Cumhuriyet’in çağdaşlaşma sürecinin ortak birikimini taşıyan kıymetli bir kent.
Bu özellikleriyle de tiyatro kent hayatı için bugünkünden epey daha fazlasını hak ediyor.
Bilhassa Tunç Soyer’in Belediye Başkanlığı daha sonrası tiyatro ismine büyük adımlar atıldı.
Bu niçinle İzmir’e Kent Tiyatrosu kavuşturma projesini gerçekleştirme kararlılığını gösteren İzmir Büyükşehir Belediyesi’ne ve buna öncülük eden Tunç Soyer’e şükranlarımı sunuyorum.
Aslında birinci adım bundan 70 yıl evvel atılmıştı.
1946 yılında Avni Dilligil’in idaresinde başlayıp maalesef 4 yıllık serüveninin akabinde kapanmıştı İzmir Kent Tiyatroları…
niye mi?
Periyodun Demokrat Partili Belediye Lideri Rauf Onursal idaresinde toplanan şura, yaptığı hesaplamalar kararında Kent Tiyatrosu’nun Belediyeyi oldukça bir ziyana uğrattığını tespit ettiler.
Bu tespit daha sonrası İzmir Kent Tiyatrosu’nun 1946 yılında başlayan macerası sanatkarlara gönderilen teşekkür mektubuyla 1950 yılında noktalandı.
daha sonraki senelerda İzmir Kent Tiyatrosu’nun bir daha kurulması talebi sıkça lisana getirilse de Belediye Lideri Rauf Onursal’ın şu cümlesi, Demokrat Parti’nin ve kendisinin sahip olduğu anlayışı direkt açıklıyordu:
“Şehrin bu kadar yola gereksinimi varken ve önemli birfazlaca halk hizmeti yardım beklerken tiyatroya para ayıramayız.”
Şükürler olsun ki bu zihniyet İzmir özelinde artık tarihin art sayfalarında yok oldu gitti.
Ne memnun ki İzmir aydınlık gelecek için 70 yıllık ortadan daha sonra 1 Ekim’de perdelerini açıyor.
Artık ise hedef aşikâr.
İzmir’i kozmik bir kültür sanat üretim merkezi haline getirmek.
Tiyatro toplumu harekete geçirme ve farklılıklar içinde köprü kurma konusunda muazzam bir güce sahip.
Tiyatro anlamayı, hürmet duymayı, sevgiyi ve birlikte var olmanın hazzını algılamaya çalışan kozmik bir lisan aslında.
Barış ve uzlaşma konusunda da maharetli…
Bizi aydınlık günlere ulaştırmak için en gerekli, en değerli araç tahminen de.
Sanat kısımları içinde en “insan”, en “yaşam” kokanı.
Bugün ülke olarak tiyatronun düzgünleştirici gücüne her zamankinden daha hayli muhtaçlığımız var.
İzmir’de bunun için biçilmiş bir kaftan.
Dostoyevski, ‘Anlatılacak bir öykün yoksa sen o yaşadığına hayat diyebilir misin?’ diye sorar.
Anlatacak öykülerinizin ve açılacak perdelerinizin daima var olması tek dileğimiz…
Türkiye ve dünyada toplumların büyük acılar yaşadığı, adalet, özgürlük, demokrasi ve barış gayreti açısından son derece vahim gelişmelerin arkası gerisine yaşandığı bir devirde bir daha “Perde” diyen İzmir Kent Tiyatrolarına bol talih diliyorum.
İzmir hem Ege’nin tıpkı vakitte Cumhuriyet’in çağdaşlaşma sürecinin ortak birikimini taşıyan kıymetli bir kent.
Bu özellikleriyle de tiyatro kent hayatı için bugünkünden epey daha fazlasını hak ediyor.
Bilhassa Tunç Soyer’in Belediye Başkanlığı daha sonrası tiyatro ismine büyük adımlar atıldı.
Bu niçinle İzmir’e Kent Tiyatrosu kavuşturma projesini gerçekleştirme kararlılığını gösteren İzmir Büyükşehir Belediyesi’ne ve buna öncülük eden Tunç Soyer’e şükranlarımı sunuyorum.
Aslında birinci adım bundan 70 yıl evvel atılmıştı.
1946 yılında Avni Dilligil’in idaresinde başlayıp maalesef 4 yıllık serüveninin akabinde kapanmıştı İzmir Kent Tiyatroları…
niye mi?
Periyodun Demokrat Partili Belediye Lideri Rauf Onursal idaresinde toplanan şura, yaptığı hesaplamalar kararında Kent Tiyatrosu’nun Belediyeyi oldukça bir ziyana uğrattığını tespit ettiler.
Bu tespit daha sonrası İzmir Kent Tiyatrosu’nun 1946 yılında başlayan macerası sanatkarlara gönderilen teşekkür mektubuyla 1950 yılında noktalandı.
daha sonraki senelerda İzmir Kent Tiyatrosu’nun bir daha kurulması talebi sıkça lisana getirilse de Belediye Lideri Rauf Onursal’ın şu cümlesi, Demokrat Parti’nin ve kendisinin sahip olduğu anlayışı direkt açıklıyordu:
“Şehrin bu kadar yola gereksinimi varken ve önemli birfazlaca halk hizmeti yardım beklerken tiyatroya para ayıramayız.”
Şükürler olsun ki bu zihniyet İzmir özelinde artık tarihin art sayfalarında yok oldu gitti.
Ne memnun ki İzmir aydınlık gelecek için 70 yıllık ortadan daha sonra 1 Ekim’de perdelerini açıyor.
Artık ise hedef aşikâr.
İzmir’i kozmik bir kültür sanat üretim merkezi haline getirmek.
Tiyatro toplumu harekete geçirme ve farklılıklar içinde köprü kurma konusunda muazzam bir güce sahip.
Tiyatro anlamayı, hürmet duymayı, sevgiyi ve birlikte var olmanın hazzını algılamaya çalışan kozmik bir lisan aslında.
Barış ve uzlaşma konusunda da maharetli…
Bizi aydınlık günlere ulaştırmak için en gerekli, en değerli araç tahminen de.
Sanat kısımları içinde en “insan”, en “yaşam” kokanı.
Bugün ülke olarak tiyatronun düzgünleştirici gücüne her zamankinden daha hayli muhtaçlığımız var.
İzmir’de bunun için biçilmiş bir kaftan.
Dostoyevski, ‘Anlatılacak bir öykün yoksa sen o yaşadığına hayat diyebilir misin?’ diye sorar.
Anlatacak öykülerinizin ve açılacak perdelerinizin daima var olması tek dileğimiz…
Türkiye ve dünyada toplumların büyük acılar yaşadığı, adalet, özgürlük, demokrasi ve barış gayreti açısından son derece vahim gelişmelerin arkası gerisine yaşandığı bir devirde bir daha “Perde” diyen İzmir Kent Tiyatrolarına bol talih diliyorum.