Karşılıksız sorular gizemli kıssalar
Birbirini kovalayan olayların bununla birlikte bundan evvelkini unutturacak kadar keskin ve hayret verici olması Türkiye’nin üstündeki soru-cevap yükünü azaltmıyor. Her yeni tez, tartışma yahut rayından çıkan icraat teşebbüsünün kopardığı fırtına, gibisi öteki bir belgeyi konuşulmaz kılıyorsa tersine bundan kaygı duymak gerekir. İktidar için bu biçimde… Peker’in ağır ithamları yeni bir gündem oluşturduğu için 128 milyar dolar rezerv kaybının gündemden düşmesi kimse için teselli olamaz. Veyahut da 128 milyar dolar gündeme geldiğinde Gara acısının sorgulanmaktan çıkması… Ya da Gara gündeme geldiği vakit o günlerde sürüp gitmekte olan Boğaziçi olayı, döviz kurunun patlaması, Merkez Bankası Başkanı’nın bir gece birdenbire işten atılması ve siyasetin yargıya bitmek tükenmek baskısının çeşitli örneklerinin sessiz sedasız gündemden düşmesi… Yahut da meşhur pudra şekerinin toz olup uçması…
Ne uçtular, ne düştüler. Hepsi hâlâ yerinde duruyor. Zira hiç biri izah edilemedi ve hepsi hâlâ karşılık bekliyor. bu biçimde olduğu için de baş karıştırmaya devam ediyor. İnsanların zihni bir problemden ötekine koşturup dursa da geri döndüğünde hepsini bir ortada, sıraya dizilmiş olarak bir daha buluyor.
İktidar, ortaya yeni bir sorun çıktığında, evvelkileri münakaşa yükünden kurtulduğu için “hiç yoktan iyidir” diyemez. Zira ismi üzerinde iktidardır. Teker teker biriken problemlerin yükü tartı yapar, çözülecek olursa da iktidarı kanatlandırır. Bugün ise, birden fazla kendi ürettiği yahut üremesine mani olamadığı yahut da kriz haline geldikten daha sonra yönetemediği sorunlar niçiniyle iktidarın omuzundaki yük pek ağırdır. Kriz idaresi bu biçimde devam ederse daha da ağırlaşacaktır.
Kriz idaresi deyip geçilemez çünkü, açıkça görülüyor ki başta Cumhurbaşkanı Erdoğan olmak üzere iktidar takımları, mesaisinin değerli kısmını bir müddetdir arka arda gelen sıkıntıların irtibatına ayrılmıştır. Tahliline değil iletişimine… Yanlış bir model; cumhurbaşkanı hükümet sistemi ve kontrolsüz, deneyimsiz bir sistem aralıksız sorun üretmekte ve ülke üzere iktidar da o sorunların peşinden sürüklenmektedir.
ötürüsıyla, her tenkide, her sıkıntıya “dış güçler” yaftası yapıştırarak bir yere gidilemeyecek. Sorunlar galerisi tam da bu yanlış siyaset yüzünden doldu taştı. Gerçekle yüzleşmek yerine hamasete, problemleri konuşmak yerine slogana müracaatın sonuçlarıni yaşıyoruz. Geldiğimiz noktanın iktidar açısından özeti şudur: Bütün dünya her mazeretle Türkiye’ye kafayı takmıştır ve Türkiye’nin bundan kurtulması için de bu iktidara ve kesinlikle surette Erdoğan’a muhtaçlığı vardır. Rastgele bir sıkıntıda iktidardan açıklama, izahat, yüzleşme, araştırma, soruşturma isteyen bu özeti okusun, yerine otursun.
Mantık bu biçimde olduğu ve öteki da yol kalmadığı içindir ki suçlanan siyasetçi kim olursa olsun, suçlama ne olursa olsun “Hedef devlettir” denilmektedir. Dünyanın hiç bir demokrasisinde bu biçimde bir indirgeme, bu biçimde bir özdeşlik olmaz, olamaz. Veyahut da iktisadı baş aşağı giden hiç bir demokrasi, “Karanlık güçler bize operasyon çekiyor” diye eli kolu bağlı seyre dalmaz.
Ayrıyeten, kaç sene geçecek de iktidar ülkeyi dış güçlerden, karanlık ellerden, lobilerden, şundan, bundan kurtaracak? Ve ayrıyeten düne kadar bir modülü olduğumuz o dünya başımıza nasıl üşüştü ve onlar sabah akşam operasyon çekerken iktidar ne yapıyordu sanki?
Gerçekçi olmayan ve kendi ortasında çelişkilerle dolu bir öykünün her yeni krizde bir sefer daha yenidenlanması; krizin olmadığı az vakit içinderda bile tekrar yine anlatılması artık mana taşımıyor. Başı sonu belirli bir öykü, başı sonu karanlık ve yanıt bekleyen gerçek öykülerin yerini asla tutmuyor.
Can yakıcı sorulardan kaçıp, yerine vakitten, yerden, şahıstan kurumdan bağımsız gizemli kıssalar anlatmanın sonu geldi artık.
Birbirini kovalayan olayların bununla birlikte bundan evvelkini unutturacak kadar keskin ve hayret verici olması Türkiye’nin üstündeki soru-cevap yükünü azaltmıyor. Her yeni tez, tartışma yahut rayından çıkan icraat teşebbüsünün kopardığı fırtına, gibisi öteki bir belgeyi konuşulmaz kılıyorsa tersine bundan kaygı duymak gerekir. İktidar için bu biçimde… Peker’in ağır ithamları yeni bir gündem oluşturduğu için 128 milyar dolar rezerv kaybının gündemden düşmesi kimse için teselli olamaz. Veyahut da 128 milyar dolar gündeme geldiğinde Gara acısının sorgulanmaktan çıkması… Ya da Gara gündeme geldiği vakit o günlerde sürüp gitmekte olan Boğaziçi olayı, döviz kurunun patlaması, Merkez Bankası Başkanı’nın bir gece birdenbire işten atılması ve siyasetin yargıya bitmek tükenmek baskısının çeşitli örneklerinin sessiz sedasız gündemden düşmesi… Yahut da meşhur pudra şekerinin toz olup uçması…
Ne uçtular, ne düştüler. Hepsi hâlâ yerinde duruyor. Zira hiç biri izah edilemedi ve hepsi hâlâ karşılık bekliyor. bu biçimde olduğu için de baş karıştırmaya devam ediyor. İnsanların zihni bir problemden ötekine koşturup dursa da geri döndüğünde hepsini bir ortada, sıraya dizilmiş olarak bir daha buluyor.
İktidar, ortaya yeni bir sorun çıktığında, evvelkileri münakaşa yükünden kurtulduğu için “hiç yoktan iyidir” diyemez. Zira ismi üzerinde iktidardır. Teker teker biriken problemlerin yükü tartı yapar, çözülecek olursa da iktidarı kanatlandırır. Bugün ise, birden fazla kendi ürettiği yahut üremesine mani olamadığı yahut da kriz haline geldikten daha sonra yönetemediği sorunlar niçiniyle iktidarın omuzundaki yük pek ağırdır. Kriz idaresi bu biçimde devam ederse daha da ağırlaşacaktır.
Kriz idaresi deyip geçilemez çünkü, açıkça görülüyor ki başta Cumhurbaşkanı Erdoğan olmak üzere iktidar takımları, mesaisinin değerli kısmını bir müddetdir arka arda gelen sıkıntıların irtibatına ayrılmıştır. Tahliline değil iletişimine… Yanlış bir model; cumhurbaşkanı hükümet sistemi ve kontrolsüz, deneyimsiz bir sistem aralıksız sorun üretmekte ve ülke üzere iktidar da o sorunların peşinden sürüklenmektedir.
ötürüsıyla, her tenkide, her sıkıntıya “dış güçler” yaftası yapıştırarak bir yere gidilemeyecek. Sorunlar galerisi tam da bu yanlış siyaset yüzünden doldu taştı. Gerçekle yüzleşmek yerine hamasete, problemleri konuşmak yerine slogana müracaatın sonuçlarıni yaşıyoruz. Geldiğimiz noktanın iktidar açısından özeti şudur: Bütün dünya her mazeretle Türkiye’ye kafayı takmıştır ve Türkiye’nin bundan kurtulması için de bu iktidara ve kesinlikle surette Erdoğan’a muhtaçlığı vardır. Rastgele bir sıkıntıda iktidardan açıklama, izahat, yüzleşme, araştırma, soruşturma isteyen bu özeti okusun, yerine otursun.
Mantık bu biçimde olduğu ve öteki da yol kalmadığı içindir ki suçlanan siyasetçi kim olursa olsun, suçlama ne olursa olsun “Hedef devlettir” denilmektedir. Dünyanın hiç bir demokrasisinde bu biçimde bir indirgeme, bu biçimde bir özdeşlik olmaz, olamaz. Veyahut da iktisadı baş aşağı giden hiç bir demokrasi, “Karanlık güçler bize operasyon çekiyor” diye eli kolu bağlı seyre dalmaz.
Ayrıyeten, kaç sene geçecek de iktidar ülkeyi dış güçlerden, karanlık ellerden, lobilerden, şundan, bundan kurtaracak? Ve ayrıyeten düne kadar bir modülü olduğumuz o dünya başımıza nasıl üşüştü ve onlar sabah akşam operasyon çekerken iktidar ne yapıyordu sanki?
Gerçekçi olmayan ve kendi ortasında çelişkilerle dolu bir öykünün her yeni krizde bir sefer daha yenidenlanması; krizin olmadığı az vakit içinderda bile tekrar yine anlatılması artık mana taşımıyor. Başı sonu belirli bir öykü, başı sonu karanlık ve yanıt bekleyen gerçek öykülerin yerini asla tutmuyor.
Can yakıcı sorulardan kaçıp, yerine vakitten, yerden, şahıstan kurumdan bağımsız gizemli kıssalar anlatmanın sonu geldi artık.