Muğla’nın yangınlar daha sonrası rehabilitasyonu için devlet takviyesi kaide
Ege ve Akdeniz kıyılarını saran yangınlarda en ağır hasarı goren ve 66 bin hektar ormanın ortasındaki canlılarla birlikte kül olan Muğla hayli güç durumda.
Düşünsenize bu 66 bin hektarın 13 bin 600’ü Marmaris’te, 12 bin 373 hektarı Köyceğiz’de, 11 bin 369 hektarı Menteşe’de, 8 bin 480 hektarı Milas’ta, 7 bin 568 hektarı Kavaklıdere’de, 2 bin 24 hektarı Yatağan’da ve 236 hektarı Bodrum’da kül oldu.
Bu saydığım kentler lokomotif bölüm olan turizmin nadide yerleri.
Üzücü yanı ise yangınların çıktığı anda oluşan hassaslığın her büyük faciada olduğu üzere yangınların bitmesiyle son bulması.
Görünen o ki iş bir daha tabiat savunucularına ve sivil toplum örgütlerinin gayretine kaldı.
Sivil toplum örgütleri derken anlı ulu ticaret odalarını, esnaf odalarını, sanayi odalarını, meslek odalarını, hatta sendikaları yangın alanlarında nazaranmemiştik.
Galiba bu saydığım STK’ler da giderek devlete benzemeye başladılar.
Başta Muğla olmak üzere yanan tüm ormanların bir daha inşasında bu STK’lerin reflekslerini ve hassaslıklarını arttırmalarını bekliyoruz.
Bu işi yalnızca gönüllülere ve doğaseverlere bırakırsak hem kendimize tıpkı vakitte bu ülkeye büyük bir haksızlık yapmış oluruz.
Açıkçası bu niçinle o yangın hissinden, o kaybediş hissinden kurtulmamız lazım.
Üzerinden ne kadar vakit geçse de iliklerimize kadar hissetmeliyiz bu acıyı.
Yangınlardan daha sonra şu daha epey fazlaca net ortaya çıktı.
Orman yangınlarında nasıl hareket etmemiz gerektiğini lokal manada fazlaca âlâ öğrenmemiz gerekiyor.
Bu niçinle yangın öncesinde, yangın sırasında ve yangın daha sonrasında neler yapabileceğimizi devlet ve vatandaş el ele vererek planlamalı, bunlar için çalıştaylar düzenlemeliyiz diye düşünmekteyim.
Yalnızca Muğla’daki zayiatımız 66 bin hektar.
Bu neredeyse Muğla ormanlarının yüzde 12’sine denk düşüyor.
bu biçimde büyük bir sayı Muğla ekosisteminin, aslında ülkenin ekosisteminin ne kadar büyük bir tehlikeye girdiğini gösteriyor bizlere…
“Yangın bitmiş oldu nasılsa” diyerek hayatımıza devam edemeyiz.
Bu bölgede iktisadın can damarı turizmdir.
Köy kısımlarında ise geçim kaynağı zeytincilik ve arıcılıktır. Türkiye’de üretilen çam balının değerli bir kısmı burada üretilmektedir.
Bunların her biri büyük ziyan görmüşlerdir.
Devletin uzatacağı el herşeyden değerli, değerli ve kıymetlidir.
Bölgenin rehabilite edilmesi ismine bu fazlaca değerlidir.
Unutulmamalı ki yangın daha sonrası yapılacak çalışmalar bir onarım çalışmasıdır.
Eski haline getirilmesidir.
Ekosistemin canlanması, genetik kirlenmenin ve arazi tahribatının önlemesi ismine devlete büyük iş düşmektedir.
Maalesef ki ormanlarımız artan nüfus ve giderek genişleyen tarım yerleri, kentleşme ve endüstrileşme üzere niçinlerle ağır bir baskı altındadır. Ve bu yangınlar da bunların eseridir.
Orman yangınlarının olumsuz tesirleri, geçmişte olduğu üzere günümüzde ve gelecekte de görülecektir.
Zira ülkemizin Akdeniz üzere kıymetli bir yangın neslinde bulunmaktadır.
Lakin alınacak çağdaş tedbirlerle hem yangın sayısını ve birebir vakitte yanan alan ölçüsünü azaltmak, imkanlı görülmektedir.
Devletin de temel doğal zenginlik kaynaklarımız içinde bulunan ormanları, ihtimamla müdafaa nazaranvi vardır.
Unutulmamalıdır ki, Türkiye’de ormanların devamlılığını tehlikeye sokan etkenlerden biri olan yangınlar, ülke beşerinin da geleceğini tehdit etmektedir.
Devlet siyasi ayrım yapmadan başta Muğla olmak üzere tüm yanan vilayetlerimize elini eşit aralıkta uzatmalı, ormanlarımız ve ekosistemimizin rehabilitesi için tüm kesitlerle el ele vermelidir.
Tabi tekrar bu yangınları yaşamak istemiyorsa!
Ege ve Akdeniz kıyılarını saran yangınlarda en ağır hasarı goren ve 66 bin hektar ormanın ortasındaki canlılarla birlikte kül olan Muğla hayli güç durumda.
Düşünsenize bu 66 bin hektarın 13 bin 600’ü Marmaris’te, 12 bin 373 hektarı Köyceğiz’de, 11 bin 369 hektarı Menteşe’de, 8 bin 480 hektarı Milas’ta, 7 bin 568 hektarı Kavaklıdere’de, 2 bin 24 hektarı Yatağan’da ve 236 hektarı Bodrum’da kül oldu.
Bu saydığım kentler lokomotif bölüm olan turizmin nadide yerleri.
Üzücü yanı ise yangınların çıktığı anda oluşan hassaslığın her büyük faciada olduğu üzere yangınların bitmesiyle son bulması.
Görünen o ki iş bir daha tabiat savunucularına ve sivil toplum örgütlerinin gayretine kaldı.
Sivil toplum örgütleri derken anlı ulu ticaret odalarını, esnaf odalarını, sanayi odalarını, meslek odalarını, hatta sendikaları yangın alanlarında nazaranmemiştik.
Galiba bu saydığım STK’ler da giderek devlete benzemeye başladılar.
Başta Muğla olmak üzere yanan tüm ormanların bir daha inşasında bu STK’lerin reflekslerini ve hassaslıklarını arttırmalarını bekliyoruz.
Bu işi yalnızca gönüllülere ve doğaseverlere bırakırsak hem kendimize tıpkı vakitte bu ülkeye büyük bir haksızlık yapmış oluruz.
Açıkçası bu niçinle o yangın hissinden, o kaybediş hissinden kurtulmamız lazım.
Üzerinden ne kadar vakit geçse de iliklerimize kadar hissetmeliyiz bu acıyı.
Yangınlardan daha sonra şu daha epey fazlaca net ortaya çıktı.
Orman yangınlarında nasıl hareket etmemiz gerektiğini lokal manada fazlaca âlâ öğrenmemiz gerekiyor.
Bu niçinle yangın öncesinde, yangın sırasında ve yangın daha sonrasında neler yapabileceğimizi devlet ve vatandaş el ele vererek planlamalı, bunlar için çalıştaylar düzenlemeliyiz diye düşünmekteyim.
Yalnızca Muğla’daki zayiatımız 66 bin hektar.
Bu neredeyse Muğla ormanlarının yüzde 12’sine denk düşüyor.
bu biçimde büyük bir sayı Muğla ekosisteminin, aslında ülkenin ekosisteminin ne kadar büyük bir tehlikeye girdiğini gösteriyor bizlere…
“Yangın bitmiş oldu nasılsa” diyerek hayatımıza devam edemeyiz.
Bu bölgede iktisadın can damarı turizmdir.
Köy kısımlarında ise geçim kaynağı zeytincilik ve arıcılıktır. Türkiye’de üretilen çam balının değerli bir kısmı burada üretilmektedir.
Bunların her biri büyük ziyan görmüşlerdir.
Devletin uzatacağı el herşeyden değerli, değerli ve kıymetlidir.
Bölgenin rehabilite edilmesi ismine bu fazlaca değerlidir.
Unutulmamalı ki yangın daha sonrası yapılacak çalışmalar bir onarım çalışmasıdır.
Eski haline getirilmesidir.
Ekosistemin canlanması, genetik kirlenmenin ve arazi tahribatının önlemesi ismine devlete büyük iş düşmektedir.
Maalesef ki ormanlarımız artan nüfus ve giderek genişleyen tarım yerleri, kentleşme ve endüstrileşme üzere niçinlerle ağır bir baskı altındadır. Ve bu yangınlar da bunların eseridir.
Orman yangınlarının olumsuz tesirleri, geçmişte olduğu üzere günümüzde ve gelecekte de görülecektir.
Zira ülkemizin Akdeniz üzere kıymetli bir yangın neslinde bulunmaktadır.
Lakin alınacak çağdaş tedbirlerle hem yangın sayısını ve birebir vakitte yanan alan ölçüsünü azaltmak, imkanlı görülmektedir.
Devletin de temel doğal zenginlik kaynaklarımız içinde bulunan ormanları, ihtimamla müdafaa nazaranvi vardır.
Unutulmamalıdır ki, Türkiye’de ormanların devamlılığını tehlikeye sokan etkenlerden biri olan yangınlar, ülke beşerinin da geleceğini tehdit etmektedir.
Devlet siyasi ayrım yapmadan başta Muğla olmak üzere tüm yanan vilayetlerimize elini eşit aralıkta uzatmalı, ormanlarımız ve ekosistemimizin rehabilitesi için tüm kesitlerle el ele vermelidir.
Tabi tekrar bu yangınları yaşamak istemiyorsa!