Sabır ne demek 3. sınıf ?

Basketbol Asi

New member
9 Mar 2024
665
0
0
SABIR NE DEMEK? 3. SINIF ÖĞRENCİLERİ İÇİN SABRI ANLATAN SICACIK BİR HİKÂYE

Herkese merhaba arkadaşlar! Bugün sizlerle sabır hakkında düşündürücü, biraz heyecanlı, biraz da insanın içini ısıtan bir hikâye paylaşmak istiyorum. Hikâyemizin kahramanı, her şeyin hemen olmasını isteyen küçük bir çocuk. Belki onu okurken kendinizi hatırlayacaksınız. Çünkü bazen hepimiz bir şeyin hemen gerçekleşmesini isteriz. Peki, beklemek gerçekten kötü bir şey midir? Yoksa bize bilmediğimiz güzellikleri mi öğretir?

Gelin, hep birlikte küçük bir kasabada yaşayan Efe'nin sabrı nasıl öğrendiğini keşfedelim.

1. BÖLÜM: HER ŞEY HEMEN OLSUN İSTEYEN EFE

Bir varmış, bir yokmuş. Yeşil tepelerin arasında, sokaklarından mis gibi ekmek kokuları yayılan küçük bir kasaba varmış. Bu kasabada Efe adında dokuz yaşında bir çocuk yaşarmış. Efe üçüncü sınıfa gidiyormuş. Çok meraklı, hareketli ve zekiymiş. Bir şeyin nasıl çalıştığını anlamak için saatlerce uğraşabilir, bozulan oyuncaklarını tamir etmeye çalışabilirmiş.

Fakat Efe'nin bir alışkanlığı varmış: Her şeyin hemen olmasını istiyormuş!

Annesi yemek hazırlarken sürekli, "Anne, yemek ne zaman hazır olacak?" diye sorarmış.

Babası onunla uçurtma yaparken, "Baba, neden bitmedi? Hadi biraz daha hızlı ol!" dermiş.

Bahçeye ektiği tohumların ertesi gün büyümesini bekler, sabah erkenden toprağa bakarmış. Hiçbir şey göremeyince yüzünü buruştururmuş.

Bir gün okuldan eve döndüğünde annesine koşmuş.

"Anne! Öğretmenimiz gelecek hafta bir resim yarışması yapacağımızı söyledi. Ben birinci olmak istiyorum. Bana hemen güzel resim yapmayı öğretir misin?"

Annesi gülümsemiş.

"Elbette çalışabiliriz Efe. Ama güzel resim yapmak zaman, emek ve sabır ister."

Efe şaşkınlıkla sormuş:

"Sabır ne demek anne? Bir şeyi çok istiyorsam neden beklemem gerekiyor?"

Annesi elindeki kitabı kapatıp oğlunun yanına oturmuş.

"Sabır, bir şeyin gerçekleşmesi zaman aldığında hemen vazgeçmeden, öfkelenmeden ve umudunu kaybetmeden bekleyebilmek ve çalışmaya devam edebilmektir. Ama sabretmek hiçbir şey yapmadan oturmak demek değildir. Bazen bekleriz, bazen yeniden deneriz, bazen de yardım isteriz."

Efe başını sallamış ama pek ikna olmamış.

O gece yatağına uzandığında kendi kendine düşünmüş:

"Beklemek bana çok zor geliyor. Acaba sabırlı olmayı öğrenebilir miyim?"

2. BÖLÜM: BİR TOHUMUN SIRRI

Ertesi gün Efe'nin sınıf öğretmeni, çocuklara küçük saksılar dağıtmış. Her öğrenci bir fasulye tohumu ekecekmiş. Öğretmenleri şöyle demiş:

"Çocuklar, bu tohumları toprağa ekeceğiz. Düzenli olarak sulayacağız, ışık almalarını sağlayacağız ve büyümelerini gözlemleyeceğiz. Bakalım kimler bir bitkinin büyümesi için gerekenleri öğrenebilecek?"

Efe hemen elini kaldırmış.

"Öğretmenim, ben bugün sulasam yarın filiz çıkar mı?"

Sınıftaki arkadaşları gülüşmüş.

Öğretmeni cevap vermiş:

"Belki hemen göremeyebilirsin. Her tohumun gelişmesi için zamana, suya, havaya ve uygun koşullara ihtiyacı vardır."

Efe tohumunu saksıya koymuş, toprağını örtmüş ve güzelce sulamış. Eve giderken bütün yol boyunca bitkisinin büyüdüğünü hayal etmiş.

Ertesi sabah doğruca saksısının yanına koşmuş. Toprağın üzerinde hiçbir şey yokmuş.

"Olmadı işte! Ben bu tohumu hiç büyütemeyeceğim!" diye söylenmiş.

Tam saksıyı kenara bırakacakken ablası Zeynep yanına gelmiş. Zeynep, on bir yaşında, dikkatli ve anlayışlı bir çocukmuş. İnsanların duygularını anlamaya çalışır, üzgün bir arkadaşını gördüğünde onunla konuşmayı ihmal etmezmiş.

"Ne oldu Efe?" diye sormuş.

"Tohumum büyümüyor. Bunca zamandır bekliyorum!"

Zeynep saksıya bakmış.

"Bir tohumun görünmeden büyümeye başladığını biliyor musun? Belki de şu anda toprağın altında köklerini oluşturuyordur. Sen henüz göremiyorsun diye hiçbir şey olmuyor sanma."

Efe biraz sakinleşmiş.

Zeynep ona bir öneride bulunmuş:

"İstersen her gün aynı saatte bitkine bakalım. Ne yaptığımızı da küçük bir deftere yazalım. Böylece değişiklikleri fark edebiliriz."

Efe bu fikri sevmiş. Defterine ilk notunu yazmış: "Birinci gün: Tohumumu ektim. Henüz filiz yok."

Günler geçmiş. Efe saksısını gerektiği kadar sulamış, bitkisini gözlemlemiş ve notlar almış. Dördüncü gün toprağın üzerinde minicik, yeşil bir filiz belirmiş!

Efe sevinçle bağırmış:

"Zeynep! Bak! Başardı! Tohumum büyüyor!"

Zeynep gülümsemiş.

"Sen de başardın. Çünkü beklerken ona bakmayı ve ihtiyaçlarını karşılamayı sürdürdün."

Efe o gün sabrın yalnızca beklemek olmadığını ilk kez anlamış. Sabır, emek verirken umudunu korumakmış.

Peki sizce bir tohumun büyümesini beklemekle bir insanın yeni bir şey öğrenmesini beklemek arasında nasıl bir benzerlik vardır?

3. BÖLÜM: BABASININ PLANI, ANNESİNİN ANLAYIŞI

Bir hafta sonra Efe'nin babası Murat, oğluna bir sürpriz yapmış.

"Hafta sonu kasabanın tepesine çıkıp uçurtma uçuracağız!" demiş.

Efe heyecandan yerinde duramamış.

Babasıyla birlikte renkli kâğıtları, ince çıtaları ve ipleri hazırlamışlar. Murat, uçurtmanın sağlam olması için önce ölçü almış. Çıtaları dengeli biçimde yerleştirmiş, ipin uzunluğunu hesaplamış ve parçaları dikkatlice birleştirmiş.

Efe ise bir an önce uçurtmasını gökyüzünde görmek istiyormuş.

"Baba, bunları neden ölçüyoruz? Hemen yapıştırıp bitirelim!"

Babası gülümsemiş.

"Çünkü acele edersek uçurtmamız havalanmayabilir. Önce rüzgârın yönünü, çıtaların dengesini ve ipin sağlamlığını düşünmeliyiz. Bir plan yaparsak daha az hata yaparız."

Efe sabırsızlansa da babasının söylediklerini dinlemiş. Uçurtmayı tamamladıklarında dışarı çıkmışlar. Ancak hava neredeyse rüzgârsızmış.

Efe uçurtmayı havaya kaldırmış, koşmuş, tekrar denemiş. Uçurtma birkaç saniye yükselip yere düşmüş.

"Bu hiç adil değil!" diye bağırmış. "Uçurtmamız hazır ama uçmuyor!"

Babası çevresine bakmış.

"Malzemelerimiz doğru, yapımımız da sağlam. Ancak rüzgâr uygun değil. Biraz bekleyebilir veya daha rüzgârlı bir yerde deneyebiliriz."

Efe kollarını kavuşturmuş.

"Ben beklemek istemiyorum!"

Tam o sırada annesi yanlarına gelmiş. Efe'nin yüzündeki hayal kırıklığını fark etmiş.

"Bu kadar emek verdikten sonra uçurtmanın uçmaması seni üzmüş olmalı," demiş.

Efe başını sallamış.

"Evet! Çok uğraştık."

Annesi onu teselli etmiş ama sorunu yalnızca teselli ederek çözmeye çalışmamış.

"Üzülmen normal. İstersen biraz dinlenelim, sonra ne yapabileceğimize birlikte bakalım."

Bir süre oturmuşlar. Murat hava durumunu ve tepedeki ağaçların dallarını incelemiş. Zeynep de yanlarına gelip bulutların hareketini gözlemlemiş. Hep birlikte rüzgârın biraz daha iyi estiği açık bir alan bulmuşlar.

Bu kez uçurtma yükselmiş, gökyüzünde dans etmeye başlamış.

Efe ipi tutarken mutluluktan gülmüş.

"Başardık!"