Tokyo’dan Paris’e uzanan yol
Tokyo’da 23 Temmuz’da başlayan serüven 8 Ağustos’ta bitmiş oldu. İsmi Tokyo 2020 bulunmasına rağmen 2021’de yapılan tertip izleyicisizdi lakin, artık bağlantı çağı olarak nitelendirdiğimiz günümüzde epey daha fazla izlendi, ilgi çekti ve farklı manalar yüklendi.
Dış etkenlerden uzak, salt atletlerin taktiksel, motorsal hünerleri ve hisler ön plandaydı.
“Citius – Altius- Fortius” (daha süratli – daha yüksek – daha kuvvetli) sloganına “together” (hep birlikte) in eklenmesi pandemi belasıyla uğraşan yaşlı dünyamızın, yalnızca sportif alanda değil, ekolojik açıdan da en kıymetli tertibi olan yaz olimpiyatlarının, verdiği en kıymetli bildirilerden bir tanesiydi.
“Duygular” dedik. His olimpiyatın ruhuydu, giderek varsılların hükümranlığına giren sportif dünyanın yanısıra, emperyalizmin çabucak her köşede bir savaş çıkarmaya çalıştığı, ayrımcılığı ve sömürgeciliği körüklediği üniversal sosyo ekonomik, politik açmaza, hükümranlığa karşı olimpiyat harikulade dersler verdi.
Siyasal alandaki Çin – Japon rekabetinin yanısıra Hiroşima’yı yıllar sürecek bir bahta sürükleyen ABD’nin varlığı hiçbir meseleye yol açmadı. Her yerden sporun, dostluk, sevgi ve sonları yok edici üniversal gücüydü hissedilen.
Yüksek atlamada rakibinin sakatlığını bile bile müsabakadan çekilerek altın madalyayı paylaşan, daha sonra birbirlerine sıkı sıkı sarılan Katarlı Barshim ve İtalyan Tamberi … Tertibin en itibarlı yarışı maratonda, savaştan kaçıp Belçika’ya sığınan Somali asıllı atletin, Hollanda ismine yarışan öteki Somalili’yi neredeyse elinden tutarak yarışın son metrelerinde kürsüye taşıması.. En çarpıcı iki örneği oluşturdu.
Ciğerlerimizin yandığı sıkıntı günlerde Tokyo’dan gelen muvaffakiyet haberleri, tıpkı yemyeşil ormanlarımız üzere kararan yüreklerimize bir damla su serpti.
Sezar’ın hakkı Sezar’a… Başta Spor Bakanı Sayın Kasapoğlu olmak üzere spor teşkilatı da geçmiş senelerdan farklı bir anlayış ortasındaydı. İzmir’de, teşkilatın aynası Vilayet Müdürü Murat Eskici’nin gerek atletleri motive etmekte, gerek onların çalışma şartlarını güzelleştirmede verdiği maddi ve manevi takviyeye yakından şahidiz.
Evet, olimpiyat tarihimiz içerisinde 2 altın, 2 gümüş ve 9 bronz ile toplamda 13 madalyayla en çok madalya aldığımız olimpiyat oldu.
Ne var ki çabucak 3 yıl daha sonra Paris’te daha güzelini yapabilmek için birtakım mevzuları da hamaset ve siyasetten öte pahalandırmak gerektiğine inanıyorum.
1948 Londra’da 6 altın, 4 gümüş ve 2 bronz madalya ile 12 madalya almışız. Fakat kadro olarak olimpiyat yedincisi olarak oyunları tamamlamışız. Tokyo 2020’de ise 35.ci sıradayız.
Londra’da senelerca konuşulan Ruhi Sarıalp’in efsanevi üç adım atlama madalyası haricinde tüm madalyalarımız güreşten gelmiş. Nasuh Akar, Gazanfer Bilge, Celal Atik, Yaşar Doğu üzere dört efsanenin yer aldığı minderden bu kararı çıkarmak güç değil.
Tokyo 2020’ye kadar 6 farklı branşta 39 altın, 25 gümüş ve 27 bronz olmak üzere 91 madalya toplamışız.
Türkiye, Tokyo 2020’de ise birinci 14 günde okçulukta Mete Gazoz ile altın, karatede Eray Şamdan ile gümüş madalya kazandı. Tekvandoda Hakan Reçber ile Hatice Kübra İlgün, güreşte İstek Kayaalp, Yasemin Adar ve Taha Akgül, cimnastikte ise Ferhat Arıcan, karatede Ali Sofuoğlu ve Merve Çoban, bronz madalya kazandı. Oyunların 15. gününde ise iki bayan ulusal boksör Buse Naz’lardan, Sürmeneli’den altın ve Çakıroğlu’ndan gümüş madalya geldi. Son madalyamızı ise karateci Uğur Aktaş kazandı.
Bu kadar gelişim ve çeşitlilik ortasında kalabalık takımla katıldığımız atletizmde devşirme atletlerden hiç madalya alamadık.
Bunun yanısıra Sarıalp’ten bu yana birinci defa Üç Adım Atlama’da Necati Er dönemin en düzgün derecesini yaparak (17.13 m.) finale kaldı. Finalde de 17.25 m. atlayarak üçüncü olan Burkina Faso’lu atletin (17.47 m.) bir karış gerisinde altıncılıkla yetindi.
Bayanlar cirit atmada Eda Tuğsuz finalde ikinci kısma de kalarak 64.00 m. (sezonun en iyisi) attı ve 64.56 atan Avustralyalı Barber’ın çabucak gerisinde bronzu kaçırdı. Atletizm otoriteleri Eda’nın atışlarda yalnızca kolunu kullanarak, bu biçimdesine mükemmel işler başarabildiğini ve tekniğini geliştirip bedenini ve suratını da daha düzgün kullandığı takdirde altın madalyaya bile aday olabileceğini belirtiyor.
Ruhan İşim’i bizim nesil ve İzmirliler daha âlâ bilir. O devir Atatürk Stadı’nın kelamım ona kapalı atletizm pisti olan tribün altında, ne vakit başı tavana çarpacak diye yüreğimiz ağzımızda atlayışlarını yapardı. daha sonra ABD’ye gitti ve derecesini 5.70 m.’ye taşıyarak sırıkla atlamada senelerca geçilemeyecek bir derece yaptı. İşim’in hükümranlığına Mersinli genç bir yetenek Ersu Şaşma son verdi ve olimpiyat kotasını da aldı, yetmedi finale de kaldı. Finalde de 5.70’i geçti. Dünya rekortmeni İsveçli Duplantis, Olimpiyat Rekortmeni Brezilyalı Braz ve bu kolun bir öteki efsanesi Fransız Lavillenie ile tıpkı pistteydi ve efsane Fransız’la tıpkı dereceyi yapıp Olimpiyat 10.cusu oldu.
Akıllara çabucak şu soru geldi:
Sanki devşirmelere harcadığımız para ve emekleri bu Allah vergisi yeteneklere ayırıp, üstün çalışma ortamları, branşın bir numaralı antrenörleri, dış eğitimler ve uzun vadeli planlarla, dopingsiz, tertemiz öz be öz Türk şampiyonlar çıkaramaz mıyız?
25 yaşındaki Norveçli Karsten’in 400’ü dünya rekoru kırarak kazanması… “Yeni Bolt kim olacak?” diye beklerken İtalyanlar’ın El Paso doğumlu Marcel Jacobs ile 100 m. finalini kapıp götürmesi…. Pietro Mennea’dan bu yana ortalarda görünmeyen İtalyanların, son adamı, 23 yaşındaki genç beyazı Flippo ile 4×100’ü de söke söke alması… 1500’ü bir daha Norveçli İngebirgtsen’nin Olimpiyat Rekoru kırarak Kenyalı Cheruiyot’un elinden uçurup altını boynuna takması, bize Paris için ilham veremez mi?
Filenin Sultanları tek ekip temsilcimizdi. Ya, bundan evvelki Olimpiyat Şampiyonu Çin’e set dahi vermeyen, finalde Brezilya’yı sahadah silen son şampiyon ABD’ye ecel terleri döktüren bayan voleybolcularımıza ne demeli? Bu her şeyi ile dört dörtlük armadanın hakkı bir gümüş, hiç şayet olmazsa bronz olmalıydı. İtalya hezimeti haricinde pürüzü bulunmayan takımımızın bu gruplar ortasında nazarance vasat Güney Kore karşısında, final setinde iki sayıyla teslim olmasını güzelce sorgulayıp, bu gurur abidemizin Paris’ten kesinlikle madalya ile dönmesini sağlamanın yollarını araştırmalıyız.
Maratonda İsmail Akçay’dan Hüseyin Aktaş’a, Veli Ballı’ya uzanan efsane atletler yetiştiren ülkemizin niye artık esamesi okunmuyor.
Basketbolda ise “Rüya Takım”dan “Kabus” a dönen ABD birinci maçında yenildiği Fransa’yı finalde de başka rakiplerine yaptığı üzere, ikinci ve üçüncü dönemlerdeki baskısı ile yenip altın madalyayı kazandığına şükretti. İster istemez bizim basketbolcularımız ve ABD karşısında Ufuk Sarıca idaresindeki ekibimizin nasıl kök söktürdüğü geldi, aklımıza. Fakat ismimiz de cismimiz de yoktu. Ne yapıp edip ya erkek ekibimiz ya da bayan ekibimizi bu arenada görmemiz gerek.
Tabi bu lafla yürüyecek peynir gemisi değil. Bir yandan drafta adam yollarken, öte yandan ulusal oyuncularımıza bir kaç dakika mühlet bulmanın kederine düşüyoruz. BGL üzere yasak savmacı bir tertiple işin ortasından sıyrılmaya çalışıyoruz. Oyuncularımızı dışa açmak yerine palyatif tahlillerle dıştan ithale gidiyoruz.
Özetle, bir yandan Tokyo’nun gururunu yaşarken Paris’in dikenli yollarını gül bahçesine çevirecek adımları çabucak atmalıyız. Elimizde madalya sayımızı arttıracak potansiyel var. Spor Teşkilatının yanısıra kulüplerin de (Trabzonspor, Fenerbahçe, Göztepe vd.) tıpkı bu olimpiyatta olduğu üzere madalya peşinde koşmasını bekliyoruz.
Haydi kolay gelsin.
Tokyo’da 23 Temmuz’da başlayan serüven 8 Ağustos’ta bitmiş oldu. İsmi Tokyo 2020 bulunmasına rağmen 2021’de yapılan tertip izleyicisizdi lakin, artık bağlantı çağı olarak nitelendirdiğimiz günümüzde epey daha fazla izlendi, ilgi çekti ve farklı manalar yüklendi.
Dış etkenlerden uzak, salt atletlerin taktiksel, motorsal hünerleri ve hisler ön plandaydı.
“Citius – Altius- Fortius” (daha süratli – daha yüksek – daha kuvvetli) sloganına “together” (hep birlikte) in eklenmesi pandemi belasıyla uğraşan yaşlı dünyamızın, yalnızca sportif alanda değil, ekolojik açıdan da en kıymetli tertibi olan yaz olimpiyatlarının, verdiği en kıymetli bildirilerden bir tanesiydi.
“Duygular” dedik. His olimpiyatın ruhuydu, giderek varsılların hükümranlığına giren sportif dünyanın yanısıra, emperyalizmin çabucak her köşede bir savaş çıkarmaya çalıştığı, ayrımcılığı ve sömürgeciliği körüklediği üniversal sosyo ekonomik, politik açmaza, hükümranlığa karşı olimpiyat harikulade dersler verdi.
Siyasal alandaki Çin – Japon rekabetinin yanısıra Hiroşima’yı yıllar sürecek bir bahta sürükleyen ABD’nin varlığı hiçbir meseleye yol açmadı. Her yerden sporun, dostluk, sevgi ve sonları yok edici üniversal gücüydü hissedilen.
Yüksek atlamada rakibinin sakatlığını bile bile müsabakadan çekilerek altın madalyayı paylaşan, daha sonra birbirlerine sıkı sıkı sarılan Katarlı Barshim ve İtalyan Tamberi … Tertibin en itibarlı yarışı maratonda, savaştan kaçıp Belçika’ya sığınan Somali asıllı atletin, Hollanda ismine yarışan öteki Somalili’yi neredeyse elinden tutarak yarışın son metrelerinde kürsüye taşıması.. En çarpıcı iki örneği oluşturdu.
Ciğerlerimizin yandığı sıkıntı günlerde Tokyo’dan gelen muvaffakiyet haberleri, tıpkı yemyeşil ormanlarımız üzere kararan yüreklerimize bir damla su serpti.
Sezar’ın hakkı Sezar’a… Başta Spor Bakanı Sayın Kasapoğlu olmak üzere spor teşkilatı da geçmiş senelerdan farklı bir anlayış ortasındaydı. İzmir’de, teşkilatın aynası Vilayet Müdürü Murat Eskici’nin gerek atletleri motive etmekte, gerek onların çalışma şartlarını güzelleştirmede verdiği maddi ve manevi takviyeye yakından şahidiz.
Evet, olimpiyat tarihimiz içerisinde 2 altın, 2 gümüş ve 9 bronz ile toplamda 13 madalyayla en çok madalya aldığımız olimpiyat oldu.
Ne var ki çabucak 3 yıl daha sonra Paris’te daha güzelini yapabilmek için birtakım mevzuları da hamaset ve siyasetten öte pahalandırmak gerektiğine inanıyorum.
1948 Londra’da 6 altın, 4 gümüş ve 2 bronz madalya ile 12 madalya almışız. Fakat kadro olarak olimpiyat yedincisi olarak oyunları tamamlamışız. Tokyo 2020’de ise 35.ci sıradayız.
Londra’da senelerca konuşulan Ruhi Sarıalp’in efsanevi üç adım atlama madalyası haricinde tüm madalyalarımız güreşten gelmiş. Nasuh Akar, Gazanfer Bilge, Celal Atik, Yaşar Doğu üzere dört efsanenin yer aldığı minderden bu kararı çıkarmak güç değil.
Tokyo 2020’ye kadar 6 farklı branşta 39 altın, 25 gümüş ve 27 bronz olmak üzere 91 madalya toplamışız.
Türkiye, Tokyo 2020’de ise birinci 14 günde okçulukta Mete Gazoz ile altın, karatede Eray Şamdan ile gümüş madalya kazandı. Tekvandoda Hakan Reçber ile Hatice Kübra İlgün, güreşte İstek Kayaalp, Yasemin Adar ve Taha Akgül, cimnastikte ise Ferhat Arıcan, karatede Ali Sofuoğlu ve Merve Çoban, bronz madalya kazandı. Oyunların 15. gününde ise iki bayan ulusal boksör Buse Naz’lardan, Sürmeneli’den altın ve Çakıroğlu’ndan gümüş madalya geldi. Son madalyamızı ise karateci Uğur Aktaş kazandı.
Bu kadar gelişim ve çeşitlilik ortasında kalabalık takımla katıldığımız atletizmde devşirme atletlerden hiç madalya alamadık.
Bunun yanısıra Sarıalp’ten bu yana birinci defa Üç Adım Atlama’da Necati Er dönemin en düzgün derecesini yaparak (17.13 m.) finale kaldı. Finalde de 17.25 m. atlayarak üçüncü olan Burkina Faso’lu atletin (17.47 m.) bir karış gerisinde altıncılıkla yetindi.
Bayanlar cirit atmada Eda Tuğsuz finalde ikinci kısma de kalarak 64.00 m. (sezonun en iyisi) attı ve 64.56 atan Avustralyalı Barber’ın çabucak gerisinde bronzu kaçırdı. Atletizm otoriteleri Eda’nın atışlarda yalnızca kolunu kullanarak, bu biçimdesine mükemmel işler başarabildiğini ve tekniğini geliştirip bedenini ve suratını da daha düzgün kullandığı takdirde altın madalyaya bile aday olabileceğini belirtiyor.
Ruhan İşim’i bizim nesil ve İzmirliler daha âlâ bilir. O devir Atatürk Stadı’nın kelamım ona kapalı atletizm pisti olan tribün altında, ne vakit başı tavana çarpacak diye yüreğimiz ağzımızda atlayışlarını yapardı. daha sonra ABD’ye gitti ve derecesini 5.70 m.’ye taşıyarak sırıkla atlamada senelerca geçilemeyecek bir derece yaptı. İşim’in hükümranlığına Mersinli genç bir yetenek Ersu Şaşma son verdi ve olimpiyat kotasını da aldı, yetmedi finale de kaldı. Finalde de 5.70’i geçti. Dünya rekortmeni İsveçli Duplantis, Olimpiyat Rekortmeni Brezilyalı Braz ve bu kolun bir öteki efsanesi Fransız Lavillenie ile tıpkı pistteydi ve efsane Fransız’la tıpkı dereceyi yapıp Olimpiyat 10.cusu oldu.
Akıllara çabucak şu soru geldi:
Sanki devşirmelere harcadığımız para ve emekleri bu Allah vergisi yeteneklere ayırıp, üstün çalışma ortamları, branşın bir numaralı antrenörleri, dış eğitimler ve uzun vadeli planlarla, dopingsiz, tertemiz öz be öz Türk şampiyonlar çıkaramaz mıyız?
25 yaşındaki Norveçli Karsten’in 400’ü dünya rekoru kırarak kazanması… “Yeni Bolt kim olacak?” diye beklerken İtalyanlar’ın El Paso doğumlu Marcel Jacobs ile 100 m. finalini kapıp götürmesi…. Pietro Mennea’dan bu yana ortalarda görünmeyen İtalyanların, son adamı, 23 yaşındaki genç beyazı Flippo ile 4×100’ü de söke söke alması… 1500’ü bir daha Norveçli İngebirgtsen’nin Olimpiyat Rekoru kırarak Kenyalı Cheruiyot’un elinden uçurup altını boynuna takması, bize Paris için ilham veremez mi?
Filenin Sultanları tek ekip temsilcimizdi. Ya, bundan evvelki Olimpiyat Şampiyonu Çin’e set dahi vermeyen, finalde Brezilya’yı sahadah silen son şampiyon ABD’ye ecel terleri döktüren bayan voleybolcularımıza ne demeli? Bu her şeyi ile dört dörtlük armadanın hakkı bir gümüş, hiç şayet olmazsa bronz olmalıydı. İtalya hezimeti haricinde pürüzü bulunmayan takımımızın bu gruplar ortasında nazarance vasat Güney Kore karşısında, final setinde iki sayıyla teslim olmasını güzelce sorgulayıp, bu gurur abidemizin Paris’ten kesinlikle madalya ile dönmesini sağlamanın yollarını araştırmalıyız.
Maratonda İsmail Akçay’dan Hüseyin Aktaş’a, Veli Ballı’ya uzanan efsane atletler yetiştiren ülkemizin niye artık esamesi okunmuyor.
Basketbolda ise “Rüya Takım”dan “Kabus” a dönen ABD birinci maçında yenildiği Fransa’yı finalde de başka rakiplerine yaptığı üzere, ikinci ve üçüncü dönemlerdeki baskısı ile yenip altın madalyayı kazandığına şükretti. İster istemez bizim basketbolcularımız ve ABD karşısında Ufuk Sarıca idaresindeki ekibimizin nasıl kök söktürdüğü geldi, aklımıza. Fakat ismimiz de cismimiz de yoktu. Ne yapıp edip ya erkek ekibimiz ya da bayan ekibimizi bu arenada görmemiz gerek.
Tabi bu lafla yürüyecek peynir gemisi değil. Bir yandan drafta adam yollarken, öte yandan ulusal oyuncularımıza bir kaç dakika mühlet bulmanın kederine düşüyoruz. BGL üzere yasak savmacı bir tertiple işin ortasından sıyrılmaya çalışıyoruz. Oyuncularımızı dışa açmak yerine palyatif tahlillerle dıştan ithale gidiyoruz.
Özetle, bir yandan Tokyo’nun gururunu yaşarken Paris’in dikenli yollarını gül bahçesine çevirecek adımları çabucak atmalıyız. Elimizde madalya sayımızı arttıracak potansiyel var. Spor Teşkilatının yanısıra kulüplerin de (Trabzonspor, Fenerbahçe, Göztepe vd.) tıpkı bu olimpiyatta olduğu üzere madalya peşinde koşmasını bekliyoruz.
Haydi kolay gelsin.